Τα έργα σου δεν διαβάζονται εύκολα, - το ξέρεις και ο ίδιος, - και αυτό είναι καλό. Μερικές φορές είναι δύστροπα, πάντα ιδιότροπα, που και που γίνονται αυταρχικά, - έχουν μια δυνατή και ασυνήθιστη φωνή που δεν διστάζει να βγει γυμνή στο μπαλκόνι της αλλά προτιμάει να στολίζεται σαν βασίλισσα. Την αναγνωρίζω τώρα, τη φωνή αυτή, - φωνή του Απουλήιου, της Δευτέρας Σοφιστικής γενικότερα, - μαγευτική, ιδιότροπη και εύθραυστη φωνή. Ελάχιστοι ξέρουν τι ελπίδες και πόνους κρύβει μέσα της η γραφική της ομορφιά. Πες ότι είμαι από τους ελάχιστους.
Όπως και οι συγγραφείς της Β`σοφιστικής, επέλεξες για τα έργα σου μια ιδιαίτερη σύνταξη στο ενδιάμεσο μεταξύ του πιο απλού και του πιο υψηλού, συνδυάζοντας με τόση ελαφρότητα - λες και παίζεις - έναν καθαρά Αττικό ρητορισμό με εκπληκτική συναισθηματική ένταση. Τα ποιήματά σου είναι για να τα ερωτεύονται. Ότι και να λένε, έχουν ύφος εραστή.
Δες κι εσύ πως τα συνταιριάζεις! Με μια ματιά σου / σκίστηκε η καρδιά μου, - γράφεις, και δεν υπάρχει τίποτα πιο συνηθισμένο από αυτή τη φράση, να μη πω τίποτα πιο βαρετό, - μα συνεχίζεις - Αδιαίρετο η αγάπη.. - και η βαρετή έκφραση αποκτάει μια καινούργια έννοια, δεν είναι πια βαρετή, είναι μυθολογική. Μπορώ να βρω πολλά τέτοια σημεία μα νομίζω ότι τα ξέρεις καλύτερα από μένα. Εκτός αυτού, δεν είναι εκεί το νόημα. 
Αυτή θα είναι η πρώτη μου επιστολή σχετικά με το *Βέλος*