Δύο χρόνια πριν, πότε πέρασαν αλήθεια, είχα γράψει αυτό.

Βέλος στο χώμα

Είναι ένα βιβλίο που όταν το έπιασα στα χέρια μου με πλυμμήρισε συγκίνηση και χαρά σαν να ήταν δικό μου. Τόσο πολύτιμο είναι το βιβλίου ενός φίλου. Δεν είμαι το ιδανικό πρόσωπο για να παρουσιάσω ένα βιβλίο, ούτε ειδικός είμαι ούτε αντικειμενική μπορώ να είμαι διότι τον Εκτορα τον εκτιμώ βαθειά και η ποίηση του πάντα ήταν πολύ σημαντική για μένα. Και μου είναι αδύνατον να γράψω κάτι απρόσωπο και αντικειμενικό γιατί τα ποιήματα του πάντα τα χειρίστηκα με αγάπη.

Ηλιοκαμμένη ενθαδική ύπαρξη

Με καλοκαιίρι στα χείλη η ομορφιά φως μαυροστάφυλο

σπαράζει την πόλη σαν άκρως Ιούλης που καίει τις μετώπες.

Κερδίζω λίγο της ζωής, το χρόνο κάνω συνεργό μου

Μου μάθαινες για ομορφιά, σπουδή είχα τα μάτια σου,

σ’ένα τριαντάφυλλο από πυρετό από φλόγα,

μέχρι τη λύπηση σπάταλο φως, όλα μες στη μαρμαρυγή του

σαν σε Ιούλη το μετάξι μεγάλωνες τον ουρανό ...

Κι’αυτό όχι μόνο επειδή ήταν ο πρώτος άνθρωπος που γνώρισα στο διαδίκτυο όταν μετά από αποχή χρόνων επανήλθα, αλλά επειδή οι συμβουλές του και τα ποιήματα του ήταν πάντα κάτι παραπάνω από διαμαντάκια που απλόχερα μου ακουμπούσε στην παλάμη.

Την εκφορά να πεις, το μαύρο να πεις, το σκοτεινό

το ασημένιο της ελιάς, το χρυσαφί χρυσό της

Κι’ας γέρνει σε χαμογέλιο-

γίνε βρυσούλα μυστική

στα βρύα τα βαθυπράσινα

Στα απόκρημνα της στυφής πέτρας

στ’απόκρημνα της στυφής ρίπας

φωλιά μελισσοφάγων

Ανασυρμός άδολες μνήμες παιδικές και παιδεμός στα μνήματα

μικρά γραμμωτά σιταρήθρας σύρριζα του σιταγρού

Στέρνες και ασημίζουν τα νερά ....

Και του χρωστάω πολλά, όχι μόνο εγώ αλλά και όλοι όσοι βρεθήκαμε στο Ανεμολόγιο εκείνη την εποχή. Μελετούσε τα ποιήματα μας και άφηνε σχόλια που αφύπνιζαν.

Πολύπλοκη έβρισκα την ποίηση του στην αρχή, είναι και το διαδίκτυο που ζητά μικρά και απλά, εύπεπτα ποιήματα. Και ήταν τόσα πολλά τα ψήγματα χρυσού που τελικά τα έσωζα όλα στον υπολογιστή μου. Για να γυρνάω και να τα διαβάζω, να τα απολαμβάνω και να προσπαθώ να τα αποκωδικοποιήσω.

Χιόνι θεών

....Το αίνιγμα λύνουμε εκείνο δένεται πιό σφιχτά

πεπρωμένο μας και μοίρα, γράφουμε και γράφουμε

Στις ανοιχτές κλεισούρες

πόρτες ανοίγουμε πάνω σε πόρτες,

το θάνατο δεν περνά κανείς

Ο άνθρωπος μιά αμυχή στου ατέρμονου την πορεία,

όμως μέσα σ’ένα μοναδικό αξίωμα

να μπορεί να αντιτάσσει στης μοίρας το αίνιγμα

το αινιγματικό του μέτωπο,

τα διασταλμένα μάτια στην ζήτηση του απείρου

και να ελπίζει με αύξουσα ψυχή

τιμή βίου και πολιτείας,

μυστικός του σύμπαντος, μυσταγωγός της ύπαρξης

Να σε μεταμορφώσει ω καρδιά σε τι;

Σε άπειρο

Τα έργα της αγάπης.

Και κάθε φορά που επιστρέφω σε κάποιο ποιήμα του βρίσκω κάτι καινούργιο. Κάθε στίχος του είναι βαθειά μελετημένος, αφετηρία για σκέψεις. Αν μη τι άλλο αυτό που χρωστάω στον Εκτορα είναι ατέλειωτες πνευματικές αναζητήσεις. Η φιλοσοφία στην ποίηση, αυτό ακριβώς έχουν τα ποιήματα του που μαζί με μιά αναπάντεχη τρυφερότητα σε καθηλώνουν.

... Το φυτιλάκι της αιωνιότητας: νυν

Με το φως του περπατάμε στον κόσμο...

... Το μυστικό φως

ρέει από τα κεριά των ματιών σου

που λιώνουν την καρδιά μου...

... Με τι να σε παρομοιάσω αγάπη

Ξέρω κάποια που σου μοιάζει: Εσένα ...

... Δεν είσαι ο ήλιος. Είσαι κάτι παραπάνω: κάνεις τον ήλιο να λάμπει

Γιατί Είσαι αγάπη δηλαδή το παν...

Και είναι ώρες ώρες που μου φαίνεται πως η ποίηση μυσταγωγία είναι. Ενεργοποιούν με τις λέξεις τους οι ποιητές και ξεκινάει ένα ταξίδι στον εσωτερικό μας κόσμο, στον πυρήνα της ύπαρξης. Μαύρο χιόνι είχε γράψει κάποτε, και μου φάνηκε τόσο παράξενο.

«Γιατί μαύρο; Γιατί πάντα τόσο μαύρο;» τον ρώτησα και απλά χαμογέλασε.

Αορασία

Το αληθινό ποιήμα

είναι το παγόβουνο

που δε βλέπουμε

ό,τι απολαμβάνει το μάτι

είναι δουλειά που το αόρατο στήνει

μπροστά μας,

στις δέκα γραμμές

οι εννιά είναι ανείπωτες άφαντες

στον ωκεανό της ψυχής

στα ύφαλα της

σε κρυψώνες θέρμης

Από τα δάχτυλα

τα εννιά δουλεύουν

το δείξιμο του ενός,

το ίδιο με την κιθάρα

η μουσική δεν είναι στο όργανο

στον μουσικό

στην παρτιτούρα

Που είναι;

Σήμερα νομίζω πως ξέρω πλέον την χρησιμότητα του μαύρου χιονιού που μας πασπαλίζει ο Εκτορας. Χωρίς το μαύρο δεν αντιλαμβάνεσαι την καθαρότητα του άσπρου, ούτε την ένταση των χρωμάτων. Εξάλλου στο σκοτάδι λάμπουν οι αλήθειες, στο σπήλαιο της ψυχής πετράδια φωτεινά στα τοιχώματα είναι, δάδες γίνονται και φωτίζουν τον δρόμο.

Σιγή ισχύος

Της ποίησης η λύρα

είναι κουρδισμένη

από τον ίδιο το θάνατο

Ο,τι χάνω

με βρίσκει στην καρδιά.

Λένε πως υπάρχουν δύο κόσμοι για τους ποιητές, πως είναι φύσεις διττές και πως είναι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους. Γνωρίζοντας και τους δύο κόσμους του αφού με την φιλία του με τιμά, εύχομαι να μην στερηθώ ποτέ την ποίηση του. Ούτως ή άλλως στην καρδιά έχει ήδη μπει από καιρό.

Χιόνιζε μας λοιπόν Εκτορα με εκείνο το μαύρο σου χιόνι των θεών.

-----

Δεν ξέρω τι θα έγραφα σήμερα που αντιλαμβάνομαι ακόμα βαθύτερα τον Εκτορα. Η ποίηση του σίγουρα απλή δεν είναι, αλλά ποιός είπε ότι πρέπει να είναι απλή και κατανοητή απ’ όλους.

Ούτως ή άλλως όλοι αντιλαμβάνονται την φιλοσοφία της ποίησης του, τα υπαρξιακά ερωτήματα σε υφαρπάζουν, έχει δεν έχει κάποιος τα κλειδιά να την αποκωδικοποιήσει.

Δεν θα άλλαζα τίποτα στην ποίηση του. Επειδή ο Εκτορας δεν διαβάζεται εν τάχει στο διαδίκτυο. Θέλει χρόνο και διείσδυση στίχο στίχο, ακόμα κι’ αν κάποιες φορές δίνει την αίσθηση της παραληρηματικής αφήγησης.

Μεμβράνη! Αν ήξερες τι είπες. Αυτό σκεφτόμουν μέρες τώρα. Είναι η ψυχή άραγε σαν ένα εσωτερικό όργανο; Ενα αόρατο τίποτα, το παν, τυλιγμένο σε μιά μεμβράνη; Το βγάζουμε από το στέρνο μας, το περιεργαζόμαστε, πειραματιζόμαστε, το χειρουργούμε, τολμώ να πω πως παίζουμε κιόλας μ’ αυτό.