Και το βραχάκι της καρδιάς μας πού είναι;
Εκεί που έσπαζες την αγάπη μας κι ύστερα
γύρναγες και την ξανακολλούσες με σάλιο και φιλιά;
Γυρτή σα χάδι έριχνες φως γιορτή
Ύστερα ήρθαν τα μελτέμια
κι η φουρτούνα φούντωσε.
Ο κεραυνός σου έκαψε τη γραμμή του ορίζοντα,
ξανασχεδίασες το χάρτη
Πάνω στο απέραντο του γαλάζιου
χτυπούσε μια ολοζώντανη κόκκινη καρδιά,
όλος ο γλάρος ανέβαζε το όνειρο /κάθετη
πανσέληνο του μέλιτος
Μελισσουργοί προγευόμαστε το απόγευμα
κι οι νύχτες δεν είχαν τέλος
Τούτη τη γιορτή την πήρες
διαβατήρια τελετή
Ξανασχεδιάζουμε το χάρτη,
αφαιρούμε γαλάζιο κόκκινο,
τονίζουμε τα σημεία της μνήμης,
κι οι νύχτες δεν έχουν τέλος
Ωκεανογραφικώς τα επιρρήματα της νύχτας δεν στέκουν
Στη γλώσσα των πουλιών
όλα εξηγούνται με τραγούδι,
γλώσσα των εραστών
Στο χάρτη της αιωνιότητας πρώτα σχεδιάστηκε το φιλί,
όλες οι φωλιές του κόσμου έχουν το σχήμα του
κι ο πρωτομάστορας από κει πρωτοτράβηξε
την έγνοια για κόσμο και όλα τα κοσμοθέτησε,
κοσμηματοθήκη φιλιά
Από το χάδι των χειλιών ανατέλλουν καλημέρες χαράς
γιορτής, πανηγυριών,(αγάπη τα μαχαίρια σου)