Έχω λουλούδια μια πηγή που πάτησες μες στις μηλιές

Είναι φεγγάρι μια πληγή όλο το ρόδο μες το στήθος

Σοφά με πας την Κυριακή και με φωτίζεις σαν κερί

γιατί έρχεται απόγευμα και λαβωμένο της θλίψης μου το άπειρο

λυγμού το δάκρυ στο λαιμό το καταπίνω θάλασσα

Στέκομαι σε παρατηρώ σαν να ‘μαι εσύ σαν να ‘σαι εγώ

Γιατί την είδα τη γιορτή να κόβει θλίψη

Κομμένα από αντίδωρο έπεφταν τα πουλιά

Έπαιξες τα φθινόπωρα του κόσμου στην έλευσή σου μυστική

χρυσές οπώρες έφεγγαν πουλιά του νότου έφευγαν απ’ τα μαλλιά σου

Βρέθηκα να ‘χω ένα υγρό πουκάμισο την άλλη μέρα

Από τα στήθια της αυγής και μ’ έφεγγε ως τα σπλάχνα

Έλα ω χρόνε να ξετυφλωθείς από αγάπης μάτια