Γιά να μη γίνω γραφικός (και τι έγινε)

θα πιάσω τώρα το κοντύλι της φωτιάς

πύρινα γράμματα που χαράζει πάνω στο νερό

κι εκεί να σε βρω στο καθαρό .

Και κάποτε και τώρα της ψυχής σου γέλασμα

ακούω ποθώ ,

-ίμερο Αφρoδιτη στείλε της -.

Κοιτώ το φεγγάρι το ρωτώ δε μ’ απαντά

Το έχεις εξαγοράσει; δε μ’ απαντάς .

Άσε να παίξω ,εσύ είσαι

η αρχή, η μέση και το τέλος της ομορφιάς

Ήρθες σαν φωτογραφία σου και με κοίταξες

μυστικό αρχαίο όπως τα σύμβολα

όπως κόκκινα αυγά

Τέλεση ζωής η γλώσσα

βουτά το καλαμόφτερο στους αχινούς,

με το χυμό αυτό όλη η ουσία των θαλάσσιων όντων

ξεβράζεται στην ακτή της σελίδας ,

το όν φωτίζει με γνήσιο σκοτάδι,

φωτεινή θεώρηση που αληθεύουν

τα μάτια σου η συνέχεια των άστρων