Είναι και κατά βάθος θάνατος είναι και στέρηση φωτός

δε σταματά ο θάνατος δε σταματά ο έρωτας

οι αγαπημένοι έχουν πανσέληνο δέσμη αστραπές χτυπούν στη νύχτα

σέλας φωτεινό δοξάρι άστρων τη δεξαμενή ταράζει

γοργός χορός στο αίθριο του γαλαξία χαράζει

Μας τίναξε ένας έρωτας στου απροσδόκητου τις οροφές

μας τίναξε ένας έρωτας στου απροσίτου το αναφές

εισαγωγή σε τέχνες Αφροδίτης μήνας ροδίτης κλείνει ο φεγγίτης

τη σπαρασσόμενη καρδιά σοφία σώζει αρμονία σφαιρών μουσική δωρίζει

φλέβα ζωής τάξιμο άστρων αβύσσους η ψυχή περνά χτίζει με σκιές

λάμπουν τη μνήμη πρωταγάπες κι αιωνιότη

Μας τίναξε ένας έρωτας στου μεθυσμένου τις κορφές

μας τίναξε ένας έρωτας στου εθισμένου τις μορφές

Σαν που ανέβαινες βουνό ανέπνεες την κορυφή του του κόσμου την υπεροχή

συνομιλία κορυφών στο βάθος εικόνα από χωριό

τρυφερά περάσματα σκαλώματα για φώς γειτόνευες

ανέκυπτε μεγαλύτερη αγκαλιά πλάτυνε το βλεμα ψύχωνε η ανάσα

δυνάμωνε η πνοή μετέδινε ζωής παλμό αίμα και φώς

Δεν επιστρέφουμε ποτέ εκεί γιατί δεν υπάρχει πιά το εκεί