Ο Ίβυκος ξαναερωτεύεται, οι κυδωνιές ανθίζουν,

η φύση επιστρέφει μέσα από το λευκό

μέσα από την τέφρα μαρμαίρουν αγάλματα και θεοί

Όλα είναι αύριο και φρέσκο χιόνι,

όλα λευκό νούφαρο πάνω σε μαύρο νερό

Ξυπνάνε τα κρύσταλλα, ο παγωμένος κόσμος γυρνά στη γη,

ξεπαγώνει το όνειρο,

ο κύκνος τινάζει τα φτερά του ραμφίζει το σκοτάδι,

φως φέγγει πάνω από την υπόσταση του πράσινου

Όλα τα δώματα όλα τα σώματα

τεντώνουν την επιδερμίδα στο φως

- Θειάφι και γαλαζόπετρα και σκούρο φως

πάνω σε λεπτούς αστραγάλους ,

σπάνε οι λεπτοί χαλκάδες του ύπνου των κοριτσιών-

Θεοί από μηχανής γυρίζουν την πόρτα του φωτός

πάνω στους μεντεσέδες της,

το φως διαρκής αστραπή

ξεχύνεται με τα λευκά του άλογα σαν αυγή

 Οι κυδωνιές σταματημένες πάνω σε άνοιξη

συνεχίζουν το στάσιμο απ το μπουμπούκι

που τρέχει την πνοή του αρώματος.

Ο,τι ευωδιάζει είναι απαστράπτων Φοίβος

Ο Ίβυκος ξαναερωτεύεται, η φωτογραφία του αποκτάει συνέχεια

βγαίνει από τα υγρά της στερέωσης

Τα πόδια των αλόγων τινάζονται

έξω από το κάδρο και μπαίνουν στο αύριο

Όλα είναι αύριο και φρέσκο χιόνι

Όλα λευκό νούφαρο σε μαύρο νερό

Η φύση επιστρέφει μέσα από το λευκό σκιρτά

 

διάφανο ελάφι