Στάχτες από έρωτα κι από ερωτικές λαχτάρες

σκύβω στην κούπα δεν δείχνει πρόσωπο

πίνω ανάβει η δίψα κύλικας κώνειο αμοιβή

όλβιο αρετή όλα  γκρέμιστα

Ιδεοστόλιστο χωριό στον ουρανό ανάκειται στη γη ξαπλώνει

Στάχτες προγονικές στάχτες για ξόανα

να σε κοιμίζουν όρθιο εγκοιμήσεων τεχνάσματα

Σφαγές για πετεινάρια στις θόλους

στο θόλο του κρανίου στάζει νερό στυγός

Από ποτάμια που κλαίνε γλώσσα γίνε καυτή γίνε κοφτή

κόψε λείανε τσάκισε κόκαλα μη περισσεύουν

μυελίνη να εξατμιστεί να πάει σε χώρα ιδεών φασμάτων

Στάχτες του έρωτα φωτίστε με

σε κάθε κόκκο μόρια της σάρκας της να δω που μ έκαψε κρυφά

 

Πήδηξε μ’ ορμή κύκλο να εγγράψει σε μαγικό τετράγωνο

με το κουτσό της τέχνασμα έφυγε θυμωμένη τρύπα άνοιξε άσφαλτη

είναι αυτή οδός να πεις για επέκεινα;

Έλα χώμα, έλα, εσύ είσαι μούσα τώρα,

σε σένα θα πλαστώ μ’ αρέσκεια μαύρη,

θα καρπίσει θάνατος άλλους θανάτους

λάμψη πιο μαύρη από κάθε μαύρο

Σώμα μέλαν θα καταλύσει την υπόσχεση κομψής περίοπτης οπής

-λόγια θα χαράξω στη νύχτα με μαύρο μελάνι

από του αιδοίου σου τα μαύρα γαρύφαλλα-

Στάχτες χωρίς διαμάντια από έρωτα που μ’ έκαψε

χωρίς να καψίσει τσίνορα

Πέφτανε της αβύσσου πουλιά πέφτανε διαβάτες

Από στέρνες υπεσχημένες έλα το κώνειο τρίψ’ το

τώρα πιο γρήγορα δήμιε του μυαλού

την κατάρα να βουτήξω στη δοξασμένη κύλικα

 

Τι το ‘φτιαξες τι να χρειαστεί για ποιόν τάχα

να το ρημάζουν ρυτίδες αποθήκες φθοράς;

Πάρ’ το το ξόανο ,κάν’το άγαλμα σε νέο ναό επαγγελίας, πάρ’το

Να το λυχνάρι με πιθάρι στο φεγγίτη φύτρωσε λάχανο

Απλό σκυλί δείχνει κυνόδοντες τίλλας αλεκτρυώνα δίπου  άπτερο

Σκιάζεται το μικρό χωριό κρύα σκιά της ρίπας

έγκατα αττικά χτισμένα με θάνατο

Θάνατος μέγας χορηγός Κεραμεικός παντός καιρού

Ηριδανός ήλιος τρυγία τράγος κι ο Άδης χαμογελάει

με το σκυλί του χορτάτο και την πίττα ολάκερη

Όλος ο πλούτος οδεύει για στόμα ανοιχτό

 

Γή να σε τρελοχορεύει στον άξονα της σκουντημένη

τρελό ταγκό στου αιθέρα την αγκαλιά

Κι εσύ νερό καθαρματάκι;