Ο νερόμυλος βρίσκεται σε μια τοποθεσία ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς και ανήκει στην οικογένεια Νίκου.
Είναι παραδοσιακός υδρόμυλος των αρχών του 20ου αιώνα, που λειτουργούσε μέχρι την δεκαετία του ΄80, ίσως ένας από τους μοναδικούς που απέμειναν τότε σε λειτουργία σε ολόκληρο τον ελληνικό χώρο.

Η λειτουργία του νερόμυλου στηρίζεται σε μία σειρά μεταδιδόμενων κινήσεων. Η κίνηση του νερού που διοχετεύεται από το τεχνητό αυλάκι, μεταδίδεται στη φτερωτή.

Η φτερωτή μεταδίδει αυτήν την κίνηση, μέσω ενός άξονα σε μία μυλόπετρα. Ανάμεσα στην κινούμενη μυλόπετρα και σε μία άλλη ακίνητη, τοποθετούνται τα δημητριακά (σιτάρι, καλαμπόκι, κριθάρι) τα οποία συνθλίβονται και δημιουργούνται τα άλευρα.

Ο νερόμυλος είναι η πρώτη μηχανή παραγωγής έργου που κατασκεύασε ο άνθρωπος, χρησιμοποιώντας σαν κινητήρια δύναμη ήπια και ανανεώσιμη πηγή ενέργειας.

Τα βασικότερα μέρη ενός νερόμυλου είναι:

Αυλάκι: Μέσω αυτού το νερό οδηγείται στον Μύλο

Σιφώνι: Στο κάτω μέρος του σιφωνιού ανοίγεται στενή τρύπα, από την οποία εισέρχεται το νερό με μεγάλη πίεση, λόγω της υψομετρικής διαφοράς που υπάρχει.

Φτερωτή: Στο ύψος του στομίου του σιφωνιού στερεώνεται τροχός με ξύλινα πλατιά πτερύγια και μεταλλικό στεφάνι ή «φτερωτή». Τα ξύλινα πτερύγια (κουτάλια) στερεώνονται σε μεταλλικά ελάσματα που έχουν τη θέση ακτίνων στον τροχό.

Μυλόπετρες: Πρώτα τοποθετείται η κάτω μυλόπετρα, που παραμένει σταθερή. Πάνω στην κάτω μυλόπετρα τοποθετείται εντελώς ελεύθερη η επάνω μυλόπετρα.
Οι μυλόπετρες κάτω και επάνω έχουν σχήμα κυλίνδρου. Οι επιφάνειες των άνω και των κάτω μυλόπετρων είναι παράλληλες. Οι μυλόπετρες κατασκευάζονται από σκληρούς λίθους, όπως χαλαζίας, γρανίτης, ψαμμόλιθος, βασάλτης, πορφυρίτης και τραχίτης. Οι εσωτερικές επιφάνειες των μυλόπετρων είναι ελαφρά κοίλες προς το κέντρο, ώστε να σχηματίζεται κοιλότητα, ενώ εφάπτονται πλήρως όσο πλησιάζουν προς την περιφέρεια.

Σκαφίδα: Πάνω και προς το πίσω μέρος της μυλόπετρας τοποθετείται σταθερά ξύλινο κατασκεύασμα, ανεστραμμένου κώνου, όπου η βάση του είναι προς το έδαφος, ένα είδος μικρογραφίας Σιλό. Στην κατάληξη του κώνου υπάρχει οπή. Στη σκαφίδα ρίχνεται ο καρπός που προορίζεται για το άλεσμα.

Αλευροθήκη: Μπροστά στις μυλόπετρες τοποθετείται ξύλινο κιβώτιο, του οποίου το άνω μέρος είναι ανοικτό και έχει ύψος από την επιφάνεια του δαπέδου μέχρι την επιφάνεια της κάτω μυλόπετρας. Στο κιβώτιο αυτό (αλευροθήκη), συγκεντρώνεται το αλεύρι, το οποίο εκτινάσσεται κατά την άλεση από το άνοιγμα του γύρου.